خب بچه ها امروز می خایم بریم سراغ رئیس جمهور شیرین مغز و خوش تیپ مملکتمون (خدایا من را به خاطر این دروغ بزرگم ببخش ) جناب آقای عنتری نژاد ( ببخشید اشتباه تایپی بود " احمدی نژاد " )
این داش محمود ما را دوباره جو گرفته و سفر هاش را شروع کرده ، حالا چرا دوباره جو گرفتسش من نمی دونم . هی پا می شه میره تو این شهر و اون شهر و یه ریز کس شعر می بافه ، لامصب عجب هم می بافه !!!
یه حرفایی هم میزنه که آدم شاخ در میاره .معلوم نیست اینارو از کجاش در میاره ؟!؟!؟!؟ حالا این سری نکته دردناکش اینجاست که یه شال گردن سبز انداخته دور کونش ، ببخشید! گردنش. ما که 3 روزه نشستیم و داریم روی این شال گردنه میرینیم (ببخشید "فکر می کنیم" )که فلسفه این کارش چیه؟؟ از خواهران و برادران بسیجی تقاضا داریم که ما را صمیمانه در این راه (راه خلا) یاری کنند .
این یکی را دیگه جدی گفتم . اگه کسی دلیل این کارش رو می دونه به ما هم بگه ما هم بفهمیم . اون کاپشن قدیمیه که فکر کنم مال جد بزرگش بوده بیش تر بهش می اومده تا این شال گردن جدیده!!!!!
داشتم کتاب ادبیات فارسی ام را ورق می زدم که یه بیت شعر خیلی قشنگ ، باب مصداق داش محمود دیدم:
بی کمالی های انسان از سخن پیدا شود
پسته بی مغز چون لب وا کند رسوا شود
اگر در این بیت شعر که سعدی جون ، قربونش برم ، سروده ، به جای کلمه پسته احمدی نژاد را قرار دهیم خیلی شعر جالبی می شه .
یعنی زر نزده سنگین تره!!!!!!!!
واقعاً هم همینطوره . قبل از اینکه واسه ریاست جمهوری انتخاب بشه آدم قیافش را می دید یه امیدی پیدا می کرده . می دونید چرا ؟ چون که تا حالا لب باز نکرده بود .
هر چند از همون اول قیافه یُبسی داشت ، ولی به هر حال :
در نا امیدی بسی امید است
پایان شب سیه سپـــید است
اما وای از اورن روزی که این حرف زدنش شروع شد . تازه فهمیدیم چه اسبیه این دیگه . هر چند قیافش بیشتر شبیه میمونه اون هم از نوع "عَنتَرِش"
خوب دیگه واسه امروز شیرین زبونی بسه . ایشالا هفته بعد با یه مطلب فوق العاده خنده دار میام . منم برم سراغ درس و مشخم . فصل امتحاناست و دیگه چیکار میشه کرد .
